Zwanger met een maatje meer


0

Ik vond het weer eens tijd om een berichtje te schrijven over het zwanger zijn met een maatje meer. Een van de redenen waarom ik de blog over het zwanger zijn vorig jaar ben gestart.

Zoals jullie in de serie van de eerste zwangerschap hebben kunnen lezen heeft dit veel invloed gehad op de controles tijdens de zwangerschap. Heb je deze serie gemist? Alle berichten zijn na te lezen via de website www.ivetteslife.nl, volg menu-ons gezin-zwangerschap 1. Nadelig vond ik het niet. We kregen heel veel echo’s en zagen we ons meisje bijna elke maand wel een keer. Als protocol geldt dat je ook langs het ziekenhuis moet voor een groeiecho. Daar zouden ze betere apparatuur hebben hebben. Voor mij was het vooral belangrijk om niet als medisch object gezien te worden, maar als een barende vrouw. Het maatje meer zou niet uit moeten maken in mijn optiek.

Nu zijn er wel bewijzen dat een vrouw met een maatje meer, toch meer risico’s geeft tijdens de bevalling. De weeën zouden niet goed door kunnen zetten en het bloedverlies zou meer dan gemiddeld zijn. Gelukkig had ik een mooi team van eerstelijns verloskundigen om mij heen. Mijn bevalling zou in het ziekenhuis zijn, medium risk. Dat houdt in mijn geval in, ziekenhuis met eigen verloskundige. Zodra er iets gebeurt is er iemand van het ziekenhuis gelijk in de buurt. Deze tweede bevalling, de geboorte van Fynn, mocht ik zelfs thuis mogen doen, omdat de eerste bevalling volgens heb boekje ging.

Een moment tijdens de eerste zwangerschap, richting het eind, zou ik bijna opgenomen worden in het ziekenhuis. De assistente van de verloskundige vroeg mij om urine en nog veel meer dingen, voordat ik op een controle bij de gynaecoloog kwam. Maar dat was allemaal niet de bedoeling. Ik kwam er voor een laatste controle vanuit het protocol. En daar moest ik haar toch even van overtuigen. Pfieuw…

Tijdens de zwangerschap van Fynn merkte ik eigenlijk weinig van het maatje meer. Het enige wat iets lastiger gaat is tijdens een CTG het hartje te vinden, voordat het goed vast zit. Linksom of rechtsom, er zit een dikkere barrière voor. Daarnaast zit de placenta aan de voorkant, wat een hartje zoeken ook niet makkelijker maakt. Wat er op deze foto gebeurde lees je in weekly update #20.

Soms hoor ik wel van andere meiden met een maatje meer dat het zorgverlenend personeel niet lief, soms ronduit gemeen is en nare opmerkingen maakt over het maatje meer. Neem van mij aan, iedereen met een maatje meer weet dat hij of zij een maatje meer heeft. Vaak zitten er al veel tranen en stress bij en als iemand anders daar ongevraagd een opmerking over maakt, kan dat hartverscheurend zijn. Gelukkig heb ik zo’n ervaring niet. Al het personeel wat ik tot nu toe heb gezien zegt er niets van, of alleen iets functioneels, bijvoorbeeld tot uitleg dat het soms even wat langer kan duren voordat een hartje gevonden is. Maar nooit kwetsend en verwijtend!



Gebruikelijk is met de eerste echo, tussen de 7-9 weken, dat deze intern gebeurd. Daarna heb je de eerste termijn echo. Deze kan al vaker met de normale echo. Maar met een maatje meer, gebeurt het regelmatig dat deze ook nog even intern beter uitgevoerd kan worden. Bij mij was de geslachtsecho met 15 weken, bij Elsha ook nog intern. Dan was het gewoon beter te zien. Dat had te maken met mijn lichaam, maar ook met dat Elsha heel diep lag. Fynn lag minder diep en kon de geslachtsecho aan de buitenkant plaatsvinden.

Tijdens deze zwangerschap heb ik stiekem zelfs een beetje gebaald dat ik niet zo veel echo’s meer kreeg en dat ik qua gewicht en lengte van het kindje het gewoon mocht afwachten, net als iedereen. Het was een hele geruststelling dat we van te voren wisten dat Elsha niet groot geboren zou worden. Zo kon ik van te voren al maatje 50 inslaan.

Dus geen extra controles . Mijn lichaam heeft met de eerste bevalling laten zien dat het handelt zoals van een lichaam, volgens het boekje, zou handelen. De verloskundige zij tijdens mijn kraamweek van Elsha zelfs, dat ik gemaakt ben om te bevallen. Toch fijn om te horen!

Nog een voordeel van een maatje meer hebben. Je kunt vaak eerder je gewone kleding weer aan. Hoewel ik het heerlijk vond om de eerste weken na de bevalling van Elsha lekker in een rok rond te lopen, was ik de dag na de bevalling al een kilo meer kwijt dan dat ik in de gehele zwangerschap was aangekomen. Deze zwangerschap stond de teller nu op 11 kilo (tjah, die mergpijpen waren niet aan te slepen). Uiteindelijk sta ik zo’n 10 weken na de bevalling rond het startgewicht van de zwangerschap van Fynn. Ergens wel een geruststelling. Deze foto is van die periode. Sorry voor de mindere kwaliteit van de foto, maar ik was wel weer even trots op mezelf. Ik pas in mijn normale kleding en daar ben ik blij mee!

En de bevalling? Die is als een speer gegaan, met minimale schade. Heb je het nog niet gelezen? Je vindt het artikel hier.

Ik heb een tijd lang getwijfeld over het publiceren van dit artikel. Het stond al weken klaar. Maar iets hield me tegen. Wat weet ik niet precies. Misschien onzekerheid over mijn lijf, bang voor kritiek. Maar ik mag er zijn. Als er kritiek komt, laat maar komen. Ik ben trots op mijn lijf. Die heeft twee mooie kindjes voortgebracht!

Liefs van Ivette

Kijk ook eens op mijn website, www.ivetteslife.nl, en volg me via social media.

0